[FCC 21] To The Moon

เป็นเกมที่ผมเห็นใน Steam แล้วก็ตกใจว่าเกม RPG Maker จะลง Steam ได้ยังไง แต่ @KnightBaron เขียนรีวิวว่าเนื้อเรื่องเทพมากก็เลยลองโดนดูสักหน่อยแล้วกัน

>ฉันว่าจริงๆ แล้วดาวบนฟ้าคือประภาคารนับล้าน สอดแสงไปมาอยู่บนท้องฟ้า เพียงแต่ว่า มันอยู่ไกลกัน แสนไกล แม้อยากจะคุยกันก็ได้เพียงสอดแสงหากัน

ตัวเกมใช้ระบบแปลกๆ ไม่เหมือนเกม RPG Maker ทั่วไป ใช้เมาส์เล่น ไตเติลก็ขยับได้ แต่ก็ยังมีหลายจุดที่พลาดไปโง่ๆ ในเรื่อง Collision & Layering และผมเสียดายที่มันใช้จอย XBox ไม่ได้

เนื้อเรื่องของเกมนี้มีอยู่ว่าคุณ Johnny เป็นลูกค้าของเราซึ่งเป็นพนักงานสองคนจากบริษัทรับอัดผี เอ้ย ทำให้ความฝันเป็นจริง โดยจะมีเครื่องมือที่ทำให้แก้ไขความทรงจำให้เสมือนความฝันนั้นเป็นจริงได้ แต่จะต้องใช้กับคนที่กำลังจะตายเท่านั้น แน่นอนคุณจอห์นนี่ของเราก็อยากไปดวงจันทร์ เพียงแต่ว่าเมื่อย้อนความทรงจำกลับไปแล้ว ก็ยังไม่รู้ว่าทำไมถึงอยากไป

(เกมนี้ใช้ Steam overlay ไม่ได้ครับ จับภาพเลยไม่ได้ เลยจิ๊กภาพสโตรมาอย่างเดียว)

————–

เมื่อย้อนเวลากลับไป ก็ทำให้เราได้รู้จักกับ Anya และ River ภรรยาของ Johnny ในบั้นปลายชีวิตของเธอ

>”ไม่เป็นไรหรอก จ่ายค่าผ่าตัดของเธอเสร็จเราก็ยังมีเงินพอแน่นอน อย่าคิดมากเลย”
>”โกหกสีขาว.. เค้าเรียกแบบนี้ใช่มั้ย”
>”เปล่า ผมมั่นใจว่าเรา-“
>”พอเถอะ ฉันไม่ชอบตอนเธอโกหกนะ บัญชีฉันก็ดูแล้ว จะมาหลอกกันทำไม”
>”ริเวอร์ คือเราจำเป็นต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลเธอน่ะ ผมเข้าใจนะว่าอันยะมีความหมายกับเธอแค่ไหน แต่นี่… นี่มันมากเกินไปแล้ว คือถึงเค้าจะ… จะ..”
>”รู้มั้ย ทำยังไงฉันถึงมีความสุข จอห์น”
>”… อะไรหรอ”
>”รู้มั้ยล่ะ? ฉันรู้แล้วล่ะ แค่ขอ… อยากให้ช่วยฉันหน่อยแค่นั้น”
>”ริเวอร์…”
>”ตอนค่ารักษาส่งมาแล้วฉันจะไม่เซ็น ส่วนเงินที่มีเธอจะเอาไปทำอะไรก็ตามสบาย แต่ถ้าจะให้ความฝันของฉันเป็นจริง ฉันอยากให้เอาเงินไปสร้างบ้านหลังนั้นให้เสร็จ … แล้ว … ทุกวันที่เธออยู่ที่นั่น ฉันฝากให้เธอช่วยดูแลเค้าด้วย ไปเยี่ยมเค้า… คุยกับเค้า… ดูแลเค้า…”
>”แล้วเธอล่ะ?”
>”มีความสุข… ฉันก็จะมีความสุข”
>”คือ ริเวอร์ ผมแต่งเพลงมาให้เธอล่ะ”
>”อื้ม”
>”แล้ว… เธออยากฟังมั้ยล่ะ”
>”เอาสิ ไม่เห็นต้องถึงขนาดยกเปียโนมาบนนี้หรอก เปิดประตูก็ได้ยินแล้ว”
>”เพลงนี้ชื่อ ‘แด่ริเวอร์'”
>”ทำไมมันทะแม่งๆ”
>”ก็… แค่ชื่อชั่วคราวน่ะ”

——————–

ย้อนกลับไปถึงวันที่ทั้งคู่ชวนกันไปดูหนังกันครั้งแรก

>”…ริเวอร์?!? นี่เธออยู่ในโรงด้วยเรอะ รอหน้าโรงตั้งนาน นึกว่าไม่มาแล้วนะเนี่ย!”
>”…เธอเดินออกมาทำไมล่ะ นึกว่าเรากำลังดูหนังด้วยกันอยู่ซะอีก”
>”ห๊ะ? ไม่ใช่เราควรจะเป็นคนพูดหรอ?”
>”ยังไงหรอ?”
>”ก็เราดูหนังด้วยกันอยู่ แล้วเธอก็เดินออก”
>”เราไม่ได้ดูด้วยกันสักหน่อย…. เรายังไม่รู้เลยว่าเธออยู่ไหน ถ้าเห็นเราทำไมไม่มาหาเราล่ะ”
>”เดินไปทำไมล่ะ ก็เราก็ดูหนังเรื่องเดียวกันในห้องเดียวกันแล้วนี่นา”
>”555555555555555555555″
>”เป็นไรหรอ”
>”เธอนี่มันแปลกชะมัด”
>”เธอไม่อยากดูหนังด้วยกันแล้วใช่มั้ย”
>”อยากสิ! ปะ รีบไปดีกว่าเดี๋ยวหนังจบ”

————————-

วันที่ชวนกันไปดูหนัง ซึ่งก็คือวันที่เจอกันครั้งแรก

>”เอาน่าพวก กล้าๆ หน่อยดิวะ”
>”ไม่ใช่ยังงั้น คือ… เอาจริงๆ หรอวะ”
>”เห้ย ทำๆ ไปมันจะมีไรวะ อย่างเลวสุดก็แค่ปฏิเสธมา นายก็ทำเหมือนไม่เคยคุยกันก็จบ ไม่มีใครรู้”
>”แล้วถ้าเธอไปเล่าให้เพื่อนฟังหรือด่าล่ะ?! หรือถ้าเธอบอกว่าตกลงแต่จริงปฏิเสธล่ะ”
>”แม่ม เลิกบ่นได้แล้ว ใครมันจะทำยังงั้นวะ”
>”แล้วถ้าเค้าเอาหนังสือฟาดหน้าล่ะ!! หมวกกันน๊อกก็ไม่มี โอย… ไม่ไหวๆ”
>”สาดด เลิกบ่นได้แล้วมึง กลับหลังหันดิ๊”
>”อืม… เฮ้ย เล่นไรของมึง!”
>”จุ๊ๆ…”
>”อะแฮ่ม… หวัดดี…. เอ่อ ฮัลโหล? ได้ยินมั้ย?”
>”อืม”
>”งั้นทำไมเธอไม่… ช่างมันเถอะ ตุ่นปากเป็ดของเธอดูน่ารักดีนะ อ่านอะไรอยู่อะ”
>”หนังสือ”
>”…เรื่องตุ่นปากเป็ดหรอ?”
>”เปล่า”
>”อ้อ… ก็ดีนะ คือ… เธออยากไป-“
>”ประภาคาร”
>”…ห๊ะ”
>”มีประภาคารที่ใช้เลนส์เฟรสเนลอันดับสองเหลืออยู่ในประเทศนี้ 16 แห่ง เก้าแห่งเป็นประภาคารชายฝั่ง แห่งหนึ่งดัดแปลงมาจากประภาคารตะเกียงเคโรซีนเก่าแก่”
>”อ้อ เธออ่านเรื่องนี้อยู่สินะ…. เอ่อ… คือ… ไปดูหนังด้วยกันมั้ย?”
>”ไม่รู้สิ”
>”ไม่เป็นไร งั้นให้เวลาเธอตัดสินใจก่อนแล้วกัน”
>”ไม่ได้หรอก”
>”…ทำไมหรอ”
>”ก็ไม่มีวันเวลาเลย”
>”ถ้างั้น เสาร์นี้สองทุ่มเป็นไง”
>”…………………………………….. เอาสิ”
>”งั้นดีเลย รายละเอียดไว้ค่อยว่ากันนะ”

เพียงแต่ว่า เมื่อย้อนกลับไปจนถึงวัยเด็กของจอห์นแล้วกลับกลายเป็นความทรงจำที่ถูกตัดขาดออกไป ทั้งคู่จึงต้องพยายามหาทางที่จะให้จอห์นไปดวงจันทร์ให้ได้ และสาเหตุที่ทำไมจอห์นถึงอยากไปขนาดนั้น

————————

ตัวเกมใช้พัซเซิลดำเนินเรื่องในบทแรกซึ่งค่อนข้างยาวครับ เป็นพัซเซิลประเภท Lights out (พลิกช่องให้ไฟดับหมด) แต่มีตัวช่วยคือมุมทะแยง หลังๆ ผมเล่นจนรู้สึกว่ามันง่ายไปแล้ว สำหรับบทที่สองและสามค่อนข้างจะสั้นแต่อัดแน่นไปด้วยเนื้อหายิ่งกว่าบทแรกเสียอีก

ผมคงไม่พูดอะไรมากกว่านี้แล้วกันนะครับเพราะว่าตัวเกมเอาเนื้อเรื่องสำคัญไว้ในบทที่สองและสามซึ่งถ้าเล่ามาก็สปอยหมดเลย เอาเป็นว่า**นี่คือเกมแรกที่ทำให้ผมร้องไห้ได้**

**คะแนน:** 9/10

**คำแนะนำ:** ไม่ควรพลาดโดยเฉพาะแฟนดราม่า เสียแค่ระบบของเกมแค่นั้น

**ความง่าย:** เกม Linear ไม่มีทางตาย

“ถึงจะช่วยเค้าไว้ก็ไม่ได้แทนกันได้สักหน่อย”
“นีล เค้าจะหา ‘ริเวอร์’ ใหม่เมื่อไรก็ได้น่ะ แต่กับน้องชายเค้ามีได้แค่คนเดียว”

“น่าอิจฉานะที่เด็กนี่ยังมาช่วยเค้ายกเปียโนอยู่เลยตอนทั้งคู่ผมขาวหมดหัวแล้ว เสียดายที่ผมไม่ได้ติดต่อกับเพื่อนสมัยเด็กแล้ว”

———————-

Short steps, deep breath, everything is alright
Chin up, I can’t step into the spotlight

She said, “I’m sad,” somehow without any words
I just stood there, searching for an answer

When this world is no more
The moon is all we’ll see
I’ll ask you to fly away with me

Until the stars all fall down
They empty from the sky
But I don’t mind

If you’re with me, then everything’s alright

Why do my words always lose their meaning
What I feel, what I say, there’s such a rift between them

He said, “I can’t really seem to read you”
I just stood there, never know what I should do

When this world is no more
The moon is all we’ll see
I’ll ask you to fly away with me

Until the stars all fall down
They empty from the sky
But I don’t mind

If you’re with me, then everything’s alright

If you’re with me, then everything’s alright