2018: 10th Anniversary Edition

ผ่านไปอีกปีแล้วสินะ… ปีนี้เพิ่งมาสังเกตใน sidebar ว่าตอนนี้ Quietly Verbose ก็ครบ 10 ปีแล้ว ไม่น่าเชื่อนะว่าเรายัง maintain มันอยู่

10th anniversary

ครบรอบสิบปี จะไม่ย้อนเล่าถึงอดีตก็คงยาก

(จริงๆ อยากใส่รูป แต่อายเนื้อหาจูนิเบียว)

ครั้งแรกสุดที่เขียนบล็อค ตอนนั้นใชั้ Exteen สมัยป. 4 – 6 สมัยนั้นมันจะมีระบบไดอารี่ออนไลน์ บล็อคนี่มันเลยรู้สึกว่าทันสมัยมาก โดยเฉพาะ Exteen หน้าตาจะดู modern ขึ้นมาหน่อย และเค้าบอกว่ามันคือ Blog เป็นรูปแบบใหม่ ก็ไปอ่านดูเข้าใจว่าไดอารี่คือเขียนทุกวัน แต่บล็อคคือเขียนอะไรก็ได้จิปาถะ และไม่ต้องลงทุกวัน ก็เลยเปิด Blog ขึ้นมา ก็เขียนเรื่อยเปื่อยว่า ทำอะไรอยู่บ้าง มีลงผลงานบ้างเป็นเกมหรือแอพเล็กๆ

สิ่งที่ได้จาก Exteen คงเป็น Cosplay ที่มารู้จักก็ตอนที่ระบบ tag เพิ่งเข้ามา แล้วเราไปดู tag ที่นิยมทำให้เรารู้จักกับ subculture นี้ (ใช่แล้ว เรารู้จัก cosplay ก่อน anime) วันก่อนกลับไปตามหาเลเยอร์ที่เคยตามสมัยนั้น ก็พบว่าตอนนี้น่าจะอายุ 30 กว่าแล้ว เลิก cosplay ไปแล้ว

ก็สงสัยเหมือนกันว่าอายุ 30 กว่าแล้วอะไรที่คิดว่าเราอยากจะทำแต่สุดท้ายก็ลืมมันไปบ้างนะ อันนึงที่พอรู้ตัวคือเรื่องเกมนี่แหละที่เล่นได้น้อยลง


ถัดมาหลังจาก exteen พอเริ่มมาทำเว็บจริงจังก็ host WordPress เองช่วงหนึ่งแต่ไม่มีคนอ่าน เพราะเวลาเขียนลง exteen หน้าแรกมันจะมี latest post คนจะหลงเข้ามา และเราเองบางทีไม่มีอะไรทำก็จะไปนั่งรีเฟรชรออ่านของคนอื่น พอย้ายไปโฮสต์เองแล้วไม่มีใครหลงเข้ามา

ประมาณม. 1 หลังจากมี home server ก็กลับมาเขียนบล็อคจริงจัง ตอนนั้นใช้ PHP เขียนบล็อคขึ้นมาแบบง่ายๆ คือเขียนเนื้อหาเป็น BBcode ลงไฟล์ไว้ พอคนเข้ามามันก็จะอ่านไฟล์ล่าสุดมาแสดง มีระบบ comment ง่ายๆ

จุดขายของบล็อค 1.0 คือแทบทุกอย่างจบใน PHP ไฟล์เดียว แล้วมันจะมีไฟล์ที่ About website ซึ่งสามารถ download source code ของเว็บได้ด้วย โดยมัน read file จริงๆ มาให้ตอนนั้นเลย แต่ทำไปสักพักก็พบว่าไฟล์เดียวเอาไม่อยู่ (โดยเฉพาะ assets) ก็ต้องยอมแยกออกมา

พอมาเขียน Python ก็เขียนบล็อคตัวใหม่ด้วย Web.py ตัวใหม่นี้ฉลาดกว่าเดิม คือมี Backend สำหรับเขียนบล็อค จะได้ไม่ต้องมาเขียนหน้าเครื่อง แต่ข้างหลังยังเป็น flat file อยู่ เพิ่มมีระบบ extensible เข้ามา ซึ่งก็เอาไอเดียมาจากบอร์ด Simple Machines พอสมควร

อันหนึ่งที่จำได้คือไปขโมยระบบสงกรานต์ของ exteen มาแล้ว implement backend เอง ซึ่งก็รู้สึกว่าเล่นได้ดีกว่าเพราะคนหนึ่งสาดน้ำได้ทีละหลายครั้ง รวมถึงกดสาดได้เลยไม่ต้องมี comment เหมาะกับบล็อคเล็กๆ มากกว่า

บล็อคเวอร์ชั่นนี้อยู่ไปพักหนึ่งก็พบว่า public blog ไม่ค่อยเวิร์ค มีอะไรที่อยากเขียนแต่ไม่ได้อยากให้ทุกคนอ่าน ก็เลยไปเปิด URL ลับคู่กัน ตอนแรกก็เขียนขึ้นมาเองแบบเร็วๆ (รู้สึกว่าวันเดียวเสร็จ ไม่แต่งอะไรเลย) ตอนหลังอยากลองเลยไปโหลดเอนจิ้นของ GoToKnow มาติดตั้ง รู้สึกว่าเวอร์ชั่นเก่าของมันจะสวยกว่าเวอร์ชั่นทุกวันนี้อีก


ประมาณสักปีหนึ่งก็ทำบล็อคหายไปหลังจาก upgrade ระบบแล้วทำข้อมูลหาย ใน Backup ที่มีก็ไม่สมบูรณ์ ก็เลยว่าจะเขียนตัวใหม่มาอีก แต่ก็ไม่ได้เขียนสักที จนมีเรื่องคันปากอยากจะเขียน (ทุกวันนี้ก็ยังจำไม่ได้ว่าเรื่องอะไร) ก็เลยไปโหลด Serendipity มาลง เขียนไปสักพักก็คิดว่าควรจะมีชื่อบล็อคเลยตั้งชื่อไปว่า Quietly Verbose ซึ่งตอนคิดก็ไม่ได้มีอะไรหรอกแค่รู้สึกว่าปกติชื่อบล็อคเท่ๆ เค้าจะต้องใช้คำขัดแย้งกัน แล้วมัน geek มากที่มันคือ -qv ใน shell

แล้วพอมานั่งนึกดูดีๆ ก็รู้สึกว่ามัน describe นิสัยเราด้วย คือเป็นคนเงียบๆ แต่ถ้าให้คุยนี่ขี้โม้ เค้าเรียกว่า Ambivert หรือเปล่านะ?


หลังจากยุค Serendipity ประมาณสักม. 3 ได้รับมอบหมายงานมา ตอนนั้นก็คิดว่าอยากลอง Drupal 6 พอมาใช้ดูแล้วรู้สึกว่ามันทำอะไรก็ได้ ก็เลย convert ทุก project ที่ทำอยู่เป็น Drupal ขนาดจะเขียนเกมก็ยัง build on top of Drupal (ไม่ใช่ module แต่เรา boot Drupal ขึ้นมาในไฟล์ entrypoint ของเราเอง) บล็อคนี้เองก็เป็น Drupal ไปด้วย ถึงขนาดมี Forum เพราะมันเป็นมอดูลที่แถมมา

เห่อ Drupal อยู่สักปีหนึ่งก็ระลึกได้ว่าบล็อคส่วนตัวไม่มีใครเค้ามี Forum กัน เลยยอม convert มาเป็น WordPress เป็นครั้งสุดท้ายจนถึงทุกวันนี้ ในหลังบ้านเราเลยมี entries ย้อนกลับไปจนถึงเวอร์ชั่นที่เป็น Serendipity บางอันก็ซ่อนๆ หรือลบไปแล้วเพราะมันจูนิเบียว (รู้สึกว่าจะซ่อนไปครึ่งบล็อคเลยมั้ง) แต่ entry เก่าๆ อาจจะมี formatting ไม่ทำงานบ้าง เพราะ Jetpack มันไม่ยอม format markdown ให้ต้องกลับไปเปิดให้ post เก่าๆ แล้วกดเซฟใหม่ อันนี้แก้ไม่ไหวและขี้เกียจเข้าไป DB แก้ด้วย (ถ้าจำไม่ผิดเคยดูหลายปีก่อน มันยุ่งยากมาก ไม่ใช่แค่ UPDATE คำสั่งเดียวจบ)


พูดถึงอนาคตของบล็อคนี้ก็ยังรู้สึกว่าเนื้อหาจะลงน้อยลงเรื่อยๆ บล็อคนี้เกิดขึ้นก่อนสมัยมี Facebook บางเรื่องเลยเป็นเรื่องส่วนตัวเพราะไม่มีที่ให้ลงที่อื่น พอมี Facebook แล้ว ความง่ายในการโพสต์มันทำให้เราไม่ค่อยอยากจะต้องตัดสินใจว่าอันนี้ส่วนตัวหรือเปล่า ก็เลยเขียนทุกอย่างลง Facebook จะมาเขียนลงบล็อคก็ต่อเมื่อจำเป็นต้องใช้ formatting ยากๆ แค่นั้น

Facebook เข้ามาก็ช่วยแก้เรื่อง self hosted blog แล้วไม่มีคนอ่านได้ เพราะเราก็สามารถ post ลง Facebook แทนได้ แต่ปัญหาที่น่ารำคาญกว่าคือ social circle มันกลับกว้างเกินไปจนบางคนที่มา comment ก็น่ารำคาญ มันทำให้เราต้องเริ่ม fact check บทความมากขึ้นไม่งั้นจะโดนใครไม่รู้ดราม่า ความสนุกในการเขียนมันก็เลยลดลง (ใน Facebook เองก็จะเห็นว่าหลายปีให้หลังนี้เขียนอะไรลง public น้อยลง) เมื่อเทียบกับว่าสมัยก่อน คนอ่านบล็อคประจำก็จะเป็นเพื่อนเรา ใหญ่กว่าเพื่อนเราก็จะเป็น community ของเว็บที่เราอยู่ ตอนนี้ Facebook มันมีตัวเลือกแค่เพื่อนเรากับใครก็ไม่รู้

2018

เข้าเรื่องของโพสต์ย้อนประจำปีกันบ้าง

ปีนี้รู้สึกว่าโดนลากออกจาก comfort zone ไปเยอะมาก ซึ่งก็ไม่แน่ใจว่าทำไมทำได้ขนาดนี้ เพราะเราเองก็ไม่ได้คิดจะขยับตัวไปไหนเลย แต่สถานการณ์มันกลับฉุดเราออกไปเอง ซึ่งก็ดี แต่ก็ทำให้เหนื่อยมาก ช่วงหลังนี้คิดว่าถอนหายใจอย่างน้อยวันละหนึ่งครั้ง

Japan trip

อยากได้ Night sight

ไม่คาดคิดว่าความบ้าไอดอลเราจะพาเราไปถึงญี่ปุ่น แล้วไปคนเดียวด้วย

จริงๆ ไม่ชอบไปเที่ยวเท่าไร คือรู้สึกว่าการเดินทางมันควรจะมีวัตถุประสงค์ (เวลาคนชวนถึงถามว่า “ไปทำไม”) แล้วพอบอกว่า sightseeing มันเลยแปลกๆ เพราะมันไม่มี definition of done ชัดเจน เช่น ถ้าให้ดูรูปวาด เราอาจจะดูไกลๆ ก่อนแล้วลองดูในรายละเอียดฝีแปรง เทคนิคต่างๆ ลองดูในมุมด้านข้าง ดูครบแล้วเราก็คิดว่าภาพนี้เราพอใจแล้ว แต่พอเป็นสถานที่มันมีอะไรเยอะแยะเกินกว่าที่จะสามารถจะบอกว่าทำครบทุกอย่างแล้ว

พอมีเรื่องงานจับมือมามันเลยทำให้การเดินทางเรามีจุดประสงค์ชัดเจนมากกว่าแค่เดินไปเดินมา


หลังงานจับมือก็คิดว่าเราน่าจะเที่ยวตามงานจับมือได้ คือเปลี่ยนเมืองที่ลงไปเรื่อยๆ แล้วก็เที่ยวในบริเวณนั้น ถ้าไปทุกปีก็จะได้ไปเที่ยวที่ใหม่ๆ ได้อีกหลายปี

ช่วงหลังๆ มานี้รู้สึกว่าตามไอดอลน้อยลง รายการก็ไม่ได้ดูมาหลายเดือนแล้ว อาจจะเป็น burnout ที่คลั่งมากแล้วดูเยอะไป (แต่ก่อนคือแต่ละตอนจะดูสด ดูย้อนหลัง ดูซับอังกฤษ ดูซับไทย) จนสุดท้ายก็ไม่ดูเลย อันนี้ก็ยังหาเหตุผลไม่ได้ แล้วก่อนหน้านี้ก็คิดว่าจะไปจับมือซูมินถ้าจองได้ แต่ซูมินก็แกรดไปแล้ว ปีหน้านี้ก็เลยยังไม่รู้ว่าไปด้วยเหตุผลอะไร

บวกกับประสบการณ์งานจับมือที่ผ่านมา ก็เริ่มรู้สึกว่าไม่ได้อยากไปแล้ว เพราะไปงานจับมือก็ต้องนั่งรอรอบอยู่นานมาก พอเข้าไปคุยไม่กี่วินาทีแถมก็พูดได้อยู่แค่ไม่กี่คำเพราะคุยกับเค้าไม่รู้เรื่อง เลยรู้สึกว่าครั้งหนึ่งก็พอแล้ว แต่ถ้าเป็นคอนเสิร์ทยังอยากไปอยู่ ถ้ามีคนชวนไปด้วยและช่วยภาษาญี่ปุ่นได้ก็คงไป (อันนี้จริงจัง มาชวนได้เลย)

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็อยากเบรคออกจากชีวิตบ้าง กำลังคิดว่าปีหน้าอยากจะทัวร์หลายๆ จังหวัดซัดราเมง ไม่รู้จะมีพลังพอทำขนาดนั้นหรือเปล่านะ…

Conference

ความเจ๋งอย่างหนึ่งของการอยู่วงในคือเราได้ลองของเล่นใหม่ๆ เรื่อยๆ เพราะเรามี scale ที่ใหญ่พอที่จะมีปัญหาที่ scale เล็กไม่เจอ แต่ก็เล็กพอที่เราจะไม่ได้ซีเรียสเรื่อง stability ขนาดคอขาดบาดตาย ซึ่งถ้าเล็กกว่านี้ solution ขนาดใหญ่อาจจะไม่คุ้มค่าที่จะใช้ หรือถ้าใหญ่กว่านี้เช่น ธนาคาร หรือเว็บ global e-commerce แล้ว downtime กลายเป็นเรื่องสำคัญกว่า ก็จะทำให้ต้อง move ช้าลง ซึ่งเราเองก็ไม่แน่ใจว่าถ้าอยู่ในระบบแบบนั้นเราจะกล้า innovate แบบนี้หรือเปล่า

ไม่มีรูปตัวเองบนเวทีอ่ะ

ต้นปีมีงาน ReactJS BKK ช่วงนั้นพอดีนั่งทำ Blognone Jobs อยู่ ก็เลยได้ใช้ MobX จริงจัง แล้วก็อยากเอาไปเล่าให้คนอื่นฟังบ้าง

ตอนหลังงานแล้วรู้สึกว่า session เรามี impact พอสมควร คนก็เริ่มพูดกันถึง MobX อาจจะเพราะมีถึง 3 คนที่กล่าวถึง state management ในงานด้วย แต่ปลายๆ ปีนี้รู้สึกว่าเราจะเริ่มไม่ค่อยได้ยุ่งกับงาน frontend แล้ว ก็เลยไม่ได้สำรวจว่ามีคนไปใช้จริงมากน้อยแค่ไหน เหมือนกระแส MobX ก็แผ่วไปเยอะ

งานเค้าให้รูปนี้มาติดฝาบ้านด้วย

อีกงานหนึ่งช่วงกลางปี พี่พงษ์ 3DS ติดต่อมาว่าอยากให้ช่วยพูดงาน DevOps หน่อย พอดีว่าเค้าเลือกหัวข้อ Istio ไว้แล้ว ก็เลยโยนให้เราเลยว่าเอาเรื่องนี้ละกันนะ พอดีกับว่าที่วงในเทสอยู่ด้วยก็เลยเอาไปเล่าง่าย

ปรากฏว่างานมันกลับใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ทีแรกคิดว่ามันจะแค่ห้องโรงแรม เอาไปเอามาได้ถึง Bitec ซึ่งเราก็ไม่เคยคิดว่าจะมีคนฟังเราขนาด 2 hall ครั้งแรกในชีวิตที่พูดขนาดห้องแค่ 503-504 ที่ภาควิชายังตื่นเต้นเลย ครั้งนี้คนลงทะเบียนงานมาเกินกว่า 1,000 คน ซึ่งก็ดีใจ เพราะเคยบ่นกับเพื่อนหลายคนว่าสาย frontend เดี๋ยวนี้ชักจะเสียงดัง อาจจะเพราะมี community member ที่เป็นเน็ตไอดอลเยอะ ขยันจัดงาน และมี Google หนุนหลัง แล้วทำไมสายอื่นๆ กลับเงียบเหงาเหลือเกิน พอมีงานนี้มันยิ่งพิสูจน์ว่า DevOps ก็มีแรงเหมือนกัน!


โดยรวมแล้วรู้สึกว่าปีนี้ public session งานต่างๆ ยังไม่รู้สึกว่าชอบตอน present อันไหนเลย มัน deliver แย่เพราะตื่นเต้น ที่ตื่นเต้นไม่ใช่เพราะกลัวคนดู แต่มันเป็นฟีลเหมือนหนังผีที่ลุ้นว่าเมื่อไรผีจะออก คือนั่งรอ present อยู่แล้วก็ลุ้นว่าเมื่อไรจะถึงคิวเรา ก็กำลังสงสัยว่าอาจจะเป็น Social anxiety disorder

ไปนั่งคุยกับพี่ๆ Speaker งาน DevOps คนอื่นๆ ก็ได้ feedback มาว่าเนื้อหาเราทำ advance เกินไป ต้อง tone down ลงมาหน่อย อันนี้ก็คงต้องรอดูว่าจะมีโอกาสได้พูดเนื้อหาเบาๆ บ้างไหม แต่ส่วนตัวรู้สึกว่าการทำเนื้อหาง่ายๆ ใครก็ทำแล้ว Medium blog แนะนำ tool ตัวโน้นตัวนี้มีเต็มไปหมด เนื้อหาเองบางทีก็ไม่ต่างกับ tutorial ในเว็บโครงการ เราอยากให้คนฟังได้อะไรมากกว่าแค่พื้นฐานที่ไปเล่นเองก็ได้

คิดว่าเนื้อหาที่ภาษาไทยยังไม่ค่อยมีคนเขียนกันคือ story ของปัญหาและแนวคิด วิธีการแก้ไข เช่นปีที่ผ่านมาก็จะมีเรื่องเก็บไฟล์บัตรประชาชนของ TipMe ซึ่งพวกนี้เราว่าบริษัทหลายที่ก็น่าจะมีเรื่องให้เล่าเยอะแยะ แต่กลับไปเสียเวลานั่งเขียน tutorial พื้นฐาน (อยากยกตัวอย่างอยู่นะ มีหลายที่เลย แต่ไม่ดราม่าดีกว่า 555)

Content พวกนี้เราว่ามันมีค่ามากกว่า Tutorial เฉยๆ เยอะเพราะสภาพแวดล้อมแต่ละคนไม่เหมือนกัน แม้ให้โจทย์เดียวกัน ให้เรา implement ที่ Wongnai หรือ Blognone หรือ TipMe ก็อาจจะได้คำตอบต่างกัน เพราะ resource ที่มีไม่เหมือนกัน และ culture องค์กรก็ต่างกัน

อีกเรื่องที่อยากสนับสนุนคือวงการ Python ในไทยเงียบมาก (แต่มี meetup ทุกเดือนนะ!) อยากจะเข้าไปร่วมด้วยแต่รู้สึกว่าค่อนข้างยากเพราะ Python มันกว้างขวางมาก งาน PyCon Thailand ที่ผ่านมา หัวข้อที่เป็นเว็บก็มีไม่มาก เพราะมันกว้างตั้งแต่ data science ไปจนถึง visual effects เลยทีเดียว มันเลยยังไม่รู้สึกว่าอินเท่าไร บวกกับ comfort zone เราด้วย งานบางงานจัดหลังเลิกงานเลยไม่ค่อยอยากไป

AWS re:invent

ช่วงกลางปีทีม Blognone ก็ติดต่อมาว่าอยากให้ไป AWS re:invent ตอนนั้นก็ดีใจมากเพราะยังไม่เคยไปอเมริกา รวมถึงว่าปีที่แล้วเรานั่งดู Keynote อยู่ที่บ้าน (ที่เปิดตัว EKS) ปีนี้จะได้ไปดูสดเป็นครั้งแรกแล้ว!

แต่ข้อแม้คือที่ไปนี่เป็นบัตร Press หมายความว่ามันก็จะมีภาระหน้าที่ที่ต้องทำ แลกมากับอภิสิทธิ์บางอย่าง เช่น เรามี lounge ของ Press โดยเฉพาะ และเวลาดู Keynote จะได้นั่งแถวพิเศษ (แต่ก็ต้องรีบเข้าไปก่อนเวลาเพราะที่ press ก็เต็ม)

Songs out of context by Andy Jassy

ความรู้สึกของการดูแถว Press คือ Press ที่มาส่วนมากไม่ใช่ engineer เค้าจะไม่เข้าใจ pain point เรา ทำไมตอน launch Timestream Database แล้วทั้งห้องเฮกันแต่ press นั่งเงียบ ในขณะที่ launch Blockchain แล้ว press ปรบมือกันแต่ทั้งห้องเฉยๆ มันเลยไม่อินเท่าไรที่เราอยากจะเฮดังๆ แต่คนข้างๆ ไม่เฮด้วย อยู่บ้านยังเฮได้มากกว่านี้

ตัวงานรู้สึกว่าเฉยๆ ถ้ามาเองคงเสียดายเงิน เพราะ session อยู่ห่างกันมากทำให้อะไรที่อยากเข้าก็จะไม่ได้เข้า เลือกเอาตามความสะดวกมากกว่า (ส่วนมากคือสะดวกไปนั่งห้อง Press) ที่สำคัญคือมีใน YouTube หลายอัน ก็ได้เข้าแค่ 3 session แล้วก็หลับทุกอัน เพราะเนื้อหามันเคยดูใน YouTube หมดแล้ว

อยากลากเส้นให้ดูว่ามันไกลแค่ไหน แต่ตอนนี้ Gutenberg Block มันยังทำได้แค่นี้แหละ…

เวลาบอกไปงานนี้ หลายคนก็ถามว่าไปเที่ยวเป็นยังไงบ้าง ซึ่งก็บอกได้เลยว่าไม่ค่อยได้เที่ยวเพราะงานของ Press นอกจากจะมาดู Keynote แล้วยังต้องสัมภาษณ์ลูกค้าที่เค้าจัดมาให้อีกด้วย ซึ่งด้วยความที่วงในก็เป็นลูกค้าที่ AWS เคยมาหาแล้ว เวลาลูกค้าบางเจ้าให้สัมภาษณ์หลายๆ ครั้งก็เลยจะเฉยๆ เพราะเราก็เคยผ่าน process ตรงนั้นมาบ้างแล้ว พอสัมภาษณ์เสร็จก็อาจจะสัก 3-4 โมง นั่งอยู่ห้อง Press สักพักหนึ่งก็จะมีนักข่าวสำนักอื่นชวนไปช็อปปิ้ง ก็ติดเค้าไปด้วย แต่ด้วยว่าเราไม่ได้ชอบซื้อของแฟชั่นก็เลยไม่ค่อยอินเท่าไร ไปช็อปเสร็จก็เหนื่อยแล้ว ไปนอนอยู่ในห้องเขียนข่าวดีกว่า

ที่พิเศษจริงๆ ก็คงเป็นว่าเราขอเค้าพิเศษว่าอยากสัมภาษณ์เกี่ยวกับ Container (จะบอกว่าไม่สัมภาษณ์ใครเลยได้มั้ยก็จะน่าเกลียดไป) เค้าก็เลยนัด Jeff Barr กับ Shaun Ray มาให้ ซึ่งก็คือคนที่เขียนบล็อค AWS เลยแหละ ก็เสียดายนิดหน่อยว่าถ้าเรามีคำถามจริงจังก็อาจจะลงเป็นบทสัมภาษณ์ได้ (พอถามทีม Blognone ไปก็ไม่ได้อะไรมา เค้าก็บอกว่าลงข่าว announcement ก็พอละ สัมภาษณ์มีก็ถือเป็นโบนัสไม่ได้ซีเรียส) สุดท้ายเลยมีแค่ทวงเป็นการส่วนตัวว่าเมื่อไรจะสนใจ container บ้าง

School

จาก 2018 New Year Resolution ก็คิดว่าพยายามจะทำอะไรให้โรงเรียนบ้าง

ที่คิดว่าเวิร์คคือ เอา IoT ไปขายครูเพราะตอนนี้ใครๆ ก็พูดถึง IoT เคยโชว์ให้น้องๆ ก็ว้าว ครูเองก็สนใจอยากได้วิธีการทำ IoT แบบง่ายๆ และใช้ได้จริง เพราะปัญหาของการสอน IoT คือจริงๆ มันเป็นโครงงานวิทยาศาสตร์มานานมากแล้ว พวกเปิดปิดไฟผ่านเว็บ หรือ Smart farm ต่างๆ แต่ทำยังไงให้มัน user friendly พอที่จะใช้งานในชีวิตประจำวันได้ และ usable พอที่จะทำใช้เองได้ ไม่ใช่บอกว่าเปลี่ยนตู้เบรคเกอร์เป็นแบบที่เสียบแลนได้ แบบนั้นต้องเรียกช่างไฟมา ยุ่งยากเกินไป ผู้ปกครองไม่ให้ทำ ทำเอาไปโชว์ได้ แต่ใช้งานจริงไม่ได้

ก็เลยต้องเล่าถึงพวกของที่เราใช้อยู่ในบ้าง เช่น Xiaomi Smart Home ที่ซื้อมาเสียบปลั๊ก ใช้แอพมันได้เลย หรือ Sonoff ที่เสียบสายแล้วใช้ได้เลย

ส่วนที่ลองแล้วไม่เวิร์คคือบริจาค Raspberry Pi พร้อมอุปกรณ์และหนังสือให้โรงเรียน ปรากฏว่าไม่ค่อยว้าวด้วยหลายเหตุผล

เรื่องแรกคือถ้าบอกว่ามันเป็นคอมพิวเตอร์อันเท่าฝ่ามือ มันก็จะว้าว แต่ถ้าลองคิดดูว่ามันคือ CPU มือถือตกรุ่นแล้ว ขนาดเท่าฝ่ามือมันเลยเป็นเรื่องธรรมดามาก มือถือเล็กกว่านี้ แรงกว่านี้มีเยอะแยะ

อีกเหตุผลคือมันยุ่งยากที่จะเปิด กว่าจะเสียบแล้วใช้ได้ก็ต้องยืมอุปกรณ์ชาวบ้านเยอะ จอเอย ปลั๊กเอย ทำให้ครูจะเล่นเองก็ลำบาก และครูก็ไม่ได้ถนัด Linux หรือ Hardware ซึ่งตรงนี้ก็ลืมคิดไปเลย เพราะเรามองว่า ARM Linux ง่าย ใช้ภาษาอะไรเขียนก็ได้ แต่เค้าไม่ได้คิดแบบนั้นกลับมองว่า Arduino ที่เสียบแล้ว flash-run ได้เลยง่ายกว่า อาจจะเพราะงานระดับโครงงานนั้นยังไม่มี use case ซับซ้อนแบบที่เราทำอยู่ด้วย

ปีหน้าก็คงจะต้องเปลี่ยนแผนเป็นซื้อพวก smart home สำเร็จรูปไปให้เด็กๆ ว้าวน่าจะดีกว่า แต่ข้อเสียก็คือมันเอาไปต่อยอดได้ยากด้วย ต้องดูอีกทีว่า Raspberry Pi ที่ให้ไปจะขึ้นหิ้งไปหรือยัง


อีกงานหนึ่งที่ไปและคิดว่าจะยังไปอยู่เรื่อยๆ คืองานแนะแนวน้องๆ อยากรู้ว่าเด็กรุ่นใหม่ๆ คิดอะไรอยู่ แล้วก็พบว่างานปีนี้ด็กที่มาไม่ใช่กลุ่มเป้าหมายเลย คุยกับครูคอมหรือครูแนะแนวได้ข้อมูลมากกว่า ก็เลยเสนอแนะไปทางสมาคมนักเรียนเก่าแล้วว่าครั้งหน้าน่าจะแยกอาชีพสายคอมพิวเตอร์ออกจากวิศวะ ไม่งั้นไปนั่งรวมกับวิศวะแล้วเหมือนคุยคนละภาษา “พี่ไปทำงานบนแท่นเดือนนึงไม่ได้ไปไหนเลย” “อ๋อ พี่นั่งเขย่าขาสั่ง server 50 ตัวอยู่ออฟฟิศติดแอร์กลางทองหล่อ” มันแปลกๆ และน้องที่ฟังเองถ้าสนใจคอมพิวเตอร์ก็คงเบื่อที่ต้องนั่งฟังพี่ๆ เรื่องโรงงาน

NSC

นอกจากจะไปที่โรงเรียนแล้ว ปีนี้ก็ยังได้เปลี่ยนบทบาทไปเป็นกรรมการ NSC จากที่เคยเป็นแต่ผู้เข้าแข่งขัน หวังว่าปีหน้าเค้ายังจะเชิญอีก

เค้าบอกว่าปีนี้กรรมการใหม่ประมาณครึ่งหนึ่ง ซึ่งก็น่าจะดีเพราะรู้สึกว่ากรรมการเดิมๆ จะเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย (ไม่รู้ใช่หรือเปล่านะ) แต่ครั้งนี้ก็เห็นจะมีหมวดละหนึ่งคนที่มาจากบริษัท อาจจะเพราะ NECTEC อยากจะลบภาพว่าทำแต่งานขึ้นหิ้ง เลยอยากได้มุมมองของคนใน industry บ้าง

พอเป็นกรรมการแล้วการเดินดูงานมันก็เปลี่ยนไปเพราะเราคล้องบัตรกรรมการอยู่ จะเดินไปดูบูทเด็กมัธยม (เพราะเรามาจากหมวดนี้ รวมถึงอยากช่วยแนะนำน้องๆ ที่โรงเรียนเลยต้องมาศึกษาดูด้วย) น้องที่เฝ้าบูทก็จะดูกลัวๆ ต้องรีบบอกก่อนว่าเราไม่ใช่กรรมการหมวดนี้ คุยกันได้สบายๆ (แต่เนื่องจากเคยยืนบูทก็เข้าใจได้ว่าถึงจะกรรมการจะพูดแบบนี้เราก็จะ treat เค้าอีกแบบ) จะพาคนรู้จักไปแนะนำงานที่ตัวเองตรวจมาก็ไม่ได้ เพราะเราพูดไปเค้าก็จะรู้ว่ากรรมการคิดยังไงกับแต่ละผลงานก่อนที่ผลตัดสินจะออก

ที่สังเกตเห็นชัดมากคือ passion น้องมัธยมมีมากกว่าน้องมหาลัยเยอะ เราไม่รู้ว่าน้องมัธยมเลือกหัวข้อเองมากน้อยขนาดไหน แต่คิดว่าน้องมหาลัยก็คือเอา project จบมาส่ง แล้วไม่ได้ใส่ใจเลยเพราะเอางานที่ไม่เสร็จมาโชว์ ถึงจะบอกว่ากำหนดส่ง project มันหลังจากนั้น ยังมีเวลาทำต่อ แต่เราว่าถ้าเลือกส่ง NSC แล้วก็ควรจะต้องแพลนกำหนดส่งให้เท่ากับของ NSC ที่สั้นกว่านะ (เป็นเหตุผลที่ไม่เอา project จบตัวเองส่ง เพราะรู้อยู่แล้วว่าแนวนี้ไม่ได้รางวัลที่ 1 แน่ๆ เลยไม่อยากกดดันทีมให้ต้องลด timeframe ลงมา)

หลังงานทาง NECTEC ติดต่อกลับมาอีกทีว่าขอสัมภาษณ์รุ่นพี่ NSC ไว้ในโอกาส 20 ปี NSC ในเฟสบุ๊คเราแนะนำบทสัมภาษณ์นี้ว่า “Kimi no Shiranai monogatari” (เรื่องราวที่เธอไม่เคยรู้) คิดว่าถ้ายังไม่อ่านแนะนำให้อ่าน หลายๆ เรื่องในนี้น่าจะ exclusive เลย

TipMe

Prediction ของปีที่แล้วบอกว่า TipMe จะโตขึ้นกว่านี้เยอะ ปรากฏว่าพนักงานเราโตขึ้นจริง 100% คือเรามี part time มาช่วยเราแล้ว และถ้านับคนที่เกี่ยวข้องแล้วยังมีอีกหลายคน

ถ้าให้นิยามปีนี้คงต้องบอกว่ามีแต่โชคร้าย แต่เราโชคดีที่เตรียมรับมือไว้แล้ว

รับปีใหม่ 2018 ทางทรูใส่ rate limit เข้ามาทำให้ server TipMe โดนบล็อค แล้ววันที่รู้คือเราอยู่ MBK ต้องมานั่ง rotate IP ช่วงนั้นแทบจะบ้า ออกไปไหนไม่ได้นั่งเฝ้า monitoring ตลอดช่วง peak time แต่ก็รู้สึกว่าโชคดีที่คิดย้าย server ออกไปบน Cloud ก่อนแล้ว ถ้าตอนนั้นยังอยู่บน VPS นี้ก็คงไม่มีทางออก

ตอนนั้นพ่อก็ให้ไอเดียว่าก็ซื้อเครื่องมาเยอะๆ เลย ดีกว่าเสียเวลามานั่งเฝ้า ไอเดียนี้เราก็เคยคิดแต่ปัดตกไปแล้ว เพราะเราไม่เคยคิดในมุม tradeoff กับเวลา เราคิดว่ามันจะเปลืองค่าใช้จ่าย สุดท้ายก็ใช้วิธีไปเก็บกับ user เอาแทน

ความโชคดีคือคู่แข่งในตอนนั้นถูกทรูแบนบัญชีไปในเวลาใกล้ๆ กัน ก็เลยเหลือแค่เราเจ้าเดียวในตลาด แต่ตอนนั้นก็เริ่มรู้สึกว่าเราควรจะ exit มั้ย

ปรากฏว่าผ่านไปหลายเดือน จากที่ไม่บังคับจ่ายเงิน พอมาบังคับให้เสียค่าบริการ รายได้ TipMe โตขึ้นมากจนเรารู้สึกว่ามันจะต้องเปิดบริษัทแล้วล่ะ จะได้ offload ภาษีเราไปด้วย ก็เลยจดบริษัทขึ้นมากลางปี (ปรากฏว่าบวกลบแล้วน่าจะเสียภาษีมากขึ้นอยู่ดีล่ะมั้ง…)


เปิดบริษัทไปได้สักสองสามเดือน True Wallet ก็ปิดในช่องทางที่เราใช้อยู่ ตอนนั้นก็มีตัวเลือกแค่ว่าปิดบริษัทที่เปิดมาได้แค่สองสามเดือน หรือจะไปต่อ ก็รู้สึกว่าบริษัทเพิ่งเปิดเอง จะรีบปิดไปก็ไม่ใช่ เสียเงินเสียเวลาไปตั้งเยอะ ก็เลยตัดสินใจสู้ต่อ โดยไปขอ API True Wallet มาจริงจังและเลิกจะใช้ท่า hack แล้ว

ในขณะที่เรารอ API อยู่ก็มีคนเปิดท่า hack อยู่บ้าง และมีคนถามอยู่เหมือนกันว่าจะเปิดแบบ hack มั้ย เราก็บอกได้แค่ว่าแบบนั้นไม่เอาแล้ว เราเปิดมานานแล้วเราไม่จำเป็นต้องเล่นฉาบฉวยอีกต่อไป ตรงนี้รู้สึกว่าเริ่มคิดถูกที่เปิดบริษัท และโชคดีที่เปิดมารอพอดี เพราะพอเราขอ API แล้วเป็นรูปบริษัท มันมีความน่าเชื่อถือมากขึ้น ตอนนี้ใครชำระเงินก็จะขึ้นเป็นบริษัททิปมี ไม่ใช่ชื่อเราอีกต่อไป

แต่กว่าที่จะได้เปิดระบบนี้ก็ติดปัญหาเยอะพอสมควร เพราะความล่าช้าของ partner ด้วยเนื่องจากเราได้ใช้ API ใหม่ถอดด้าม กว่าทางนั้นจะส่งมาให้ก็ล่วงเลยเวลาที่สัญญากับผู้ใช้ไปแล้ว ก็ต้องรีบมาเขียนโปรแกรมต่อ

ช่วงที่ได้ API มาก็ไม่รู้เรียกว่าโชคดีหรือเปล่า เพราะเป็นวันหยุดยาวพอดี ต้องมานั่งเขียนโค้ดไม่ได้ออกไปไหน จนถึงเดือนพฤษจิกายนก็เปิดได้ แต่เปิดได้ไม่ใช่ว่าเสร็จ เพราะยังเหลือปัญหาหลังบ้านอีกเยอะที่ต้องคอยแก้ แต่เวลาเขียนโค้ดแต่ละวันก็มีไม่มากเขียนได้ทีละนิดละหน่อย ก็ยังดีว่าถึงธันวาแล้วเรายังสามารถ launch ได้ตามกำหนด


ตลอดปีนี้ ที่ dev และ maintain ทรูวอลเล็ตมาทำให้เราได้อะไรเยอะมาก

มันสอนเรื่อง Crisis management ให้เราต้อง balance ว่า ระหว่างไม่พูดอะไรเลย กับเสียลูกค้าจะทำอะไร แล้วที่ยากกว่า Crisis management ทั่วๆ ไปคือปัญหาของเราไม่ได้จบที่ marketing แต่ต้อง develop ด้วย ถ้าเราพูดอะไรไปเร็วเกินไปแล้วทำไม่ได้ก็จะเสียคำพูด

สุดท้ายเราไม่รู้ว่าคำตอบที่ถูกต้องอยู่ตรงไหน แต่เราไม่โอเคกับสิ่งที่เกิดขึ้นเลย เราเสียคำพูดกับ user ไปไม่รู้เท่าไร สิ่งที่สัญญาไว้ทำไม่ได้สักอย่าง สุดท้ายกลายเป็นว่าพอมีลูกค้าถามเราต้องปฏิเสธลูกค้าเพราะไม่อยากสัญญาอะไรแล้ว

ปัญหาทั้งหมดนี้ตรงนี้มัน force เราให้เรียนรู้ธุรกิจอีกเยอะ นอกจากจะเขียนโค้ดแล้วเรายังต้องเจรจากับ partner, ทำบัญชี, วางแผนกำไร ขาดทุน ไปจนถึงหา funding มาหมุน เพราะเดิมมันไม่เคยต้องมีตรงนี้มาก่อน

เรื่องน่าเสียใจก็คือมันก็ force ให้เราเลิกทำขำๆ ด้วย เพราะ scale มันเริ่มโตขึ้นจนเกินกว่าที่ 1 หรือ 2 คนจะดูแลมันได้แล้ว การเก็บเงินเพียงแค่พอจ่ายเงินค่า server มันเป็นไปไม่ได้ใน scale ที่เรากำลังเจอแล้ว เพราะเก็บถูกแล้วไม่มี support แต่ระบบเกี่ยวกับเงินๆ ทองๆ เชื่อว่าคนจะไม่ happy มันเลยบังคับให้เราต้องเริ่มมองแล้วว่าค่าบริการต่อไปจะต้องเป็นเท่าไรที่จะทำให้โตไปพร้อมกับปริมาณงานได้ด้วย

ความโชคดีของปีนี้คือเราเตรียมอะไรไว้ก่อนเกิดเหตุอยู่หลายครั้ง ไม่ว่าจะเป็นการย้ายมาใช้ GCP และ Kubernetes ที่ทำไว้ล่วงหน้าก่อนเกิดปัญหา rate limit พอดี หรือการที่จดบริษัทไว้ทันก่อนที่จะต้องไปเจรจากับทรู มันลดเวลาเราไปได้เยอะมาก หลังจากนี้พอมีไอเดียจะ future proof อยู่อีกพอสมควร ก็ไม่รู้ว่าจะมีเวลาทำมากน้อยขนาดไหน

Work

มีคำถามหนึ่งมาตอนต้นปี ว่า passion เราอยู่ที่ไหน

เรายังรู้สึกว่าเราอยากมี passion กับงานประจำนะ โดยเฉพาะตอนที่ TipMe มันรันได้สมูทๆ แล้วเนี่ยเราแทบจะไม่คิดถึงมันอีกเลย แต่ช่วงท้ายปีนี้มันคือ do it or die แล้วล่ะ หลายๆ ครั้งก็นั่งถามตัวเองว่าออกมาสะสางก่อนไหมแล้วค่อยกลับไปทำงาน แต่ก็ยังรู้สึกว่าไม่ได้ต้องทำขนาดนั้น ปัญหาอยู่ที่เราเอง inefficient เสียมากกว่าด้วย

แต่ต้องยอมรับว่าพอเป็นระบบที่ออกแบบมาเองทั้งหมด ใน stack ที่เราถนัด มันก็ทำแล้วสนุกกว่างานที่ทำกับ stack ที่เราไม่อยากยุ่งด้วย ก็ยังแปลกใจว่าทำไมเรายังทนอยู่ในสภาวะแบบนี้ได้เป็นปี มันอาจจะเพราะว่าเรายังสามารถหาทางทำงานที่ไม่ต้องไปยุ่งกับ stack ที่เราไม่อยากยุ่งอยู่ด้วยล่ะมั้ง

เรื่อง Stack นี่เราถือว่าเป็นเรื่องใหญ่มาก มันเหมือนเป็น running joke ที่ CEO ก็ยังรู้ว่าเราไม่เขียน Java EE เด็ดขาด เพราะเราเชื่อว่าเขียนโค้ดแบบ Pythonic นี่เขียนง่าย อ่านง่ายที่สุด จะใช้ภาษาอะไรก็ได้แต่เขียนแบบ Pythonic ยังเคยคิดมาหลายปีแล้วว่าเขียน web library ใหม่ใน Java แต่ใช้ design แบบ Python น่าจะทำให้เราสนุกกับมันได้ แต่ก็อาจจะเป็นเหมือน PHP ที่มีโค้ดยุคเก่า กับยุคใหม่ตีกันอยู่ดี

ด้วย benefits, culture และ perks ของวงในแล้วก็ยังรู้สึกว่ายังไม่มีที่อื่นที่น่าทำงานด้วยมากกว่านี้ ก็คงยังต้องหาช่องทางที่จะอยู่ในบริษัทแต่ไม่แตะ core application ต่อไป ยังดีว่าบริษัทเองไม่เกี่ยงว่าถ้าเป็นแอพใหม่ที่อยากให้เราทำก็ใช้ stack ที่เราถนัดได้

2018 New Year Resolution

สรุปแล้วปีที่ผ่านมามันเป็นปีที่หวานขมมาก ต้นปีเราสนุกกับมัน แต่ปลายปีมันก็ขมแต่ไม่ขมขื่น

แต่ถ้าเลือกได้ก็อยากมีแต่ความสุขล่ะนะ…


ลองมาดูกันว่าปีที่แล้วทำอะไรไปบ้าง

Inspire

ผ่านไปครึ่งปีพบว่าการตั้ง goal ที่เป็นนามธรรมมันยากมาก เราไม่รู้ว่าเราจะทำอะไรดีให้ไปถึงตรงนั้น เราว่าเราพยายามแล้วแต่ปัจจัยแวดล้อมที่ควบคุมไม่ได้สูงเกินไป

ข้อนี้ก็เลยต้องยอมรับว่า FAIL แต่ก็น่าจะทำได้ดีที่สุดแล้วล่ะ

ไปงานจับมือ

SUCCESS

โชคดีมากที่ไปปีนี้ ถ้าไปปีใหม่นี้นะอดจับมือหลายๆ คนแน่นอน

2019 Prediction

ยังรู้สึกว่าสิ่งที่ปีที่แล้วเขียนยังเป็นจริงอยู่ คือพอทำงานแล้วเรากลับกำหนดอนาคตอะไรไม่ได้เลย

Work

หัวข้อนี้ต้องใส่ ไม่งั้นไม่ครบ แต่เขียน public ไม่ได้ เพราะคนที่ทำงานอ่านแน่นอน

TipMe

จากปลายปีแล้ว เดาได้ยากว่า TipMe จะโตไปทางไหน มันมีโอกาสที่มันจะโตเป็นบริษัทจริงๆ ที่ไม่ใช่เราคนเดียวก็ได้ ถ้าเรามีคนมาช่วย manage จริงจัง และรายได้มันทำให้บริษัทขยายตัวได้

อุปสรรค์ของวงการนี้คือมันมี hobbyist เข้ามาทำอยู่เรื่อยๆ (ครั้งหนึ่งเราก็เคยอยู่ตรงนั้น) ซึ่งเค้าไม่เคยคิดกำไรขาดทุนหรอกคิดว่าทำขำๆ เพราะเค้ายังมาไม่ถึงตรงที่เราอยู่ว่าการจะดูแลฐานลูกค้าขนาดนี้ได้ มันไม่ใช่แค่ one man show จะเอาอยู่อีกต่อไปแล้ว รวมถึง regulation ต่างๆ ที่ยิ่งใหญ่ขึ้นก็ต้องยิ่งสนใจมากขึ้น

ในขณะเดียวกันมันก็ทำให้เราเห็นว่าความไม่แน่นอนมันมีอยู่เยอะ ปลายปีที่แล้วเราไม่คิดว่า TipMe จะมีขาลงแม้แต่เดือนเดียว มันยิ่งบอกเราว่าไม่ควรจะโดดลงไปทำตรงนี้ full time ก็ต้องรอดูว่าทิศทางใหม่จะช่วยให้เราอยู่รอดได้ขนาดไหน แต่ที่แน่ๆ คืออยากได้คนมารัน business แทนมาก เราเชื่อว่ามันไปไกลกว่านี้ได้มากเพียงแต่เรายังไม่ได้ทำการตลาดอะไรเลย

ถ้าให้เดาคิดว่า 2019 ถ้า TipMe ยังอยู่น่าจะมีพนักงาน full time แล้ว เพราะมันโตไวมากจนเราดูเองเริ่มไม่ไหวแล้ว แต่จะขนาดว่ามีคนมาบริหารแทนให้นี่อาจจะยาก

ไอดอล

มีความรู้สึกว่าภายในปีหน้าน่าจะเลิกตามคันจิเคยากิรุ่น 1 และเผลอๆ จะเลิกตามวงการไอดอล

รู้สึกว่า Hobby เรามักจะอยู่ได้ไม่เกิน 2 ปี ตอนดู anime ก็น่าจะประมาณนี้ 2 ปีแล้วก็เลิก

หวังว่าจะได้ไปดูคอนเสิร์ทสักครั้งก่อนที่จะเลิกตามนะ

2019 New Year Resolution

Mood diary

อยากทำ Mood diary ไว้ทั้งปีว่าวันนี้มีเรื่องดีๆ หรือเรื่องร้ายอะไรบ้าง ไม่ต้องถึงกับเขียนเรียงความ แค่กด emoticon ก็พอแล้ว

ที่อยากรู้เพราะไม่แน่ใจสุขภาพจิตตัวเอง ปกติรู้สึกว่าเป็นคนอารมณ์ดีแต่ขี้บ่น คืออะไรไม่ดีเราปาไปรอบๆ ไม่เก็บไว้ คนอื่นก็รับไปแล้วกัน แต่ในปีที่ผ่านมาก็รู้สึกว่ามีอะไรที่เก็บไว้อยู่บ้างเพราะมันเริ่มมีอะไรที่เล่าไม่ได้มากขึ้นเรื่อยๆ

Date?

ปัญหาอย่างหนึ่งของการทำงานทีมนี้คือเราจะไม่ได้คุยกับคนอื่นๆ เท่าไร ทุกคนในทีมที่ไม่มีแฟนก็บ่นกันว่าแล้วเราจะหาแฟนจากไหน? ที่เลวร้ายคือมีข่าวว่าคนอายุใกล้ๆ กับเราในออฟฟิศมีแฟนหมดแล้ว

ในออฟฟิศเองก็มีคนบ่นว่าโสด ทั้งชายและหญิง ลองทำ poll สำรวจมาก็พบว่าประมาณ 75% ของคนโสดเป็นผู้ชายอายุใกล้ๆ กับเรา

คำถามที่ยังไม่มีคำตอบข้อแรกคือต้องอายุเท่าไรถึงจะเหมาะสมที่มีแฟน? มีแฟนตอนม. 3 เหมาะสมหรือเปล่า แล้วมันต่างกับมีแฟนตอนอายุ 24 หรือเปล่า หรือมีแฟนตอนสัก 26-27 จะเหมาะสมกว่า?

Dating Pools
แฟนอายุต่ำสุดที่เดทได้คือเด็กปีหนึ่ง (xkcd 314)

คำถามข้อที่สอง มีเพื่อนเคยถามว่ามีแฟนไปทำไม ก็เริ่มรู้สึกว่าเหตุผลหนึ่งอาจจะมาจาก heading ที่แล้ว คือเวลามีอะไรอยากเล่าให้คนอื่น แต่ไม่รู้เล่าให้ใครฟัง, อาจจะเพราะเรามี human interaction น้อยไปหรือเปล่า หรืออาจจะเป็น quarter life crisis

คำถามสุดท้ายคือใคร ก็รอดูโพสต์ท้ายปีปีหน้าแล้วกัน…

Wishlist

บอกตัวเองมาสองปีแล้วว่าอยากเลิกเขียน Wishlist ลงใน New Year Resolution แต่ก็คิดว่าเป็นอะไรที่คิดง่าย fulfill ง่าย ก็อดใจยาก

ปีหน้านี้มีอยู่สองอย่างที่อยากได้

อย่างแรกคือ Nintendo Switch เพราะตอนเช้าเรามีเวลาประมาณวันละชั่วโมงครึ่งเล่นเกมได้แบบไม่มี interruption แน่นอน พออยู่บ้านเองก็ไม่รู้ว่าจะโดน interrupt หรือเปล่า เลยไม่กล้า commit กับเกมไหนนานๆ คิดว่าถ้าซื้อมาแล้วน่าจะพาเรา get back into gaming ได้

อย่างที่สองคืออยากไป Keyaki Republic ก็ไม่รู้ว่าถึงเวลานั้นแล้วจะยังอยากไปอยู่หรือเปล่านะ…


Amendment

กลับมาแก้เพิ่มก่อนจะหมดปี และเริ่มเห็น Year in Review คนอื่นบ้าง..

Blog

ปีที่แล้วมีคำถามหนึ่งจากทีมที่วงในว่า ทำไมเรายัง Host Blog ไว้เองอยู่ ในเมื่อไปเขียน Medium ก็ได้

เหตุผลหลักเลยที่บล็อคนี้ยังทำอยู่คือมันเป็น Healthcheck สำหรับ MySQL บนเครื่องนี้ เพราะเหลือ service ที่ใช้ MySQL อยู่หลักๆ น่าจะแค่ Blog กับ Home Automation เท่านั้น

อีกเหตุผลหนึ่งที่เคย apply อยู่ช่วงหนึ่งคือมันยังทำให้เรา refresh ความรู้ WordPress อยู่เสมอ เพราะมันใช้ง่ายกับมือใหม่มากก็ทำให้ผู้เริ่มต้นอาจจะอยากถามเรา แต่ที่ผ่านมาปีหนึ่งจะมีคนถามสักครั้งสองครั้งแล้ว เพราะใน circle ที่เราอยู่ใครๆ ก็เขียนเว็บเองแล้ว หรือบล็อคก็ไปใช้ Medium ไม่ก็ Static site generator ซึ่งก็เคยคิดอยู่เหมือนกันว่าจะย้ายไป Static site generator

ส่วน Medium เองยังไม่รู้สึกว่าอยากย้ายไปเท่าไร ด้วย community และ style ของเว็บมันไม่รู้สึกว่าเหมาะกับการเขียน personal blog เท่าไร ที่สำคัญคือการเขียนโค้ดยุ่งยากด้วย เพราะไม่มี Syntax highlight นอกจากจะใช้ OEmbed เข้ามา